Sterke verhalen van Ton

Leesplezier
Leesplezier
Leesplezier

‘Gewoon de voet tussen de deur!’, riep mijn docent journalistiek Ton van Dijk aan de Rijksuniversiteit Groningen vroeger altijd. Ton roept het nu nog wel eens als hij ergens een lezing geeft.

Door die symbolische voet tussen de deur (soms letterlijk) wist Van Dijk in zijn carrière overal binnen te komen en schreef hij de meest geweldige reportages en scoops. In zijn nieuwe prachtboek Sterke Verhalen geeft Ton van Dijk veel van de geheimen prijs.

Van Dijk was de enige docent op de opleiding journalistiek met wie ik wat had. Van hem wilde ik graag leren. Omdat Ton niet zo’n bureaujournalist was die de wereld vanuit een stoel beschreef, maar omdat hij op pad ging, overal indook, messcherp was en keihard als het moest. Liefde voor het vak.

Bovendien had hij wat met misdaad. En ik ook.

Na een zes maanden wist de plat Amsterdams pratende docent met de doorrookte stem mijn naam nog niet. Van Dijk noemde me ‘Weiwerd’. Weiwerd, omdat ik een verhaal schreef over dorpjes in Noord-Groningen die moesten wijken voor de industrie die er (toen nog) niet kwam. Grootheidswaanzin, ten koste van het halve dorp Weiwerd.

In Sterke Verhalen, een verzameling schitterend geschreven reportages, schrijft Van Dijk over zijn werkwijze. De trucjes waar je als journalist zoveel aan hebt.

De bovenlader
De bovenlader

Zo had hij (heeft hij waarschijnlijk nog steeds) een grote tas die je aan de bovenkant kunt openen. Van Dijk liet alles wat hij ergens tijdens een bezoek stiekem van prikborden en bureaus kon pikken in zijn ‘bovenlader’ glijden. Zo beschikte hij over niet-gecensureerde info en wist hij precies wat er ergens intern speelde.

In Sterke Verhalen neemt Van Dijk de lezer mee naar Duitsland waar hij de oorlogsmisdadiger Siert Bruins opspoort en vertelt hij over zijn experimentele drugsgebruik in Amsterdam. De onverschrokken Van Dijk test drugs en beschrijft de Amsterdamse scene.

Wat mij betreft is De Laatste grote slag van Cor den Bels het beste verhaal. Het hoofdstuk gaat over de gepensioneerde inbreker Den Bels die neerstrijkt in het Friese dorp Ried. Van Dijk woonde er zelf ook. En toevallig groeide mijn goede vriend en rechtbankjournalist Rob Zijlstra er op.

Gedetailleerd vertelt Van Dijk over het leven in het dorp en de bijzondere mensen die er wonen. De bezoekers van café Groen, Pietje Iglo, Sytze de Dakzitter: geen woord dat hen beschrijft is er eentje teveel.

Den Bels wordt eind jaren zeventig dood in zijn huisje gevonden. Hij is doodgeschoten. In een kanaal vlakbij vist een Fries een wapenkoffer uit het water. De recherche probeert uit te vogelen door wie Den Bels is omgebracht. En Van Dijk denkt mee. Hoe het afloopt staat in het boek.

Sterke Verhalen (19,95 euro en 318 blz.)) is basisstof voor iedere journalist (in spé). De trucjes van Ton komen je altijd van pas. Maar het is ook een geweldig vermakelijk en boeiend boek. Met een soms vileine en vaak humoristische pen geschreven. Soms bijna ziekelijk gedetailleerd, maar dat stoort nooit. In tegendeel.

Ton van Dijk
Ton van Dijk

Ton van Dijk werkte als journalist voor de Haagse Post (latere HP/De Tijd) en Esquire en was hoofdredacteur van de Nieuwe Revu en de Panorama. Hij doceerde aan de RuG in Groningen en was zeven jaar jurylid van de Loep, de belangrijkste prijs voor onderzoeksjournalistiek in Nederland en Vlaanderen.

De jeugd van Peter R.

De R van Rebel
De R van Rebel
De R van Rebel

Een avond in april 1967. Vader De Vries heeft net een bad genomen en de zes kleine De Vriesjes plonzen daarna in hetzelfde water.

De 11-jarige Peter ziet hoe de streng gereformeerde pa daarna met militaire precisie de boekhouding doet. Iedere uitgegeven cent wordt verantwoord. Het is een ritueel dat zich iedere zaterdagavond bij het gezin De Vries voltrekt.

‘Ik heb altijd een afkeer van dat geldgepietepeuter gehad. Vind het een beetje lachwekkend. De boekhouding is rond… Nou gefeliciteerd! Ik kijk altijd gewoon wat ik in mijn broekzak heb. Dat is wat ik bezit en als het er niet meer is, heb ik het uitgegeven. Klaar. Die boekhouding klopt ook altijd’, schrijft De Vries in zijn nieuwe boek De R van rebel.

In het boek beschrijft de misdaadverslaggever zijn jeugdzonden. De jonge Peter zette zich af tegen de kleinburgerlijkheid thuis. Hij kende een moeizame relatie met zijn ouders. Vooral met zijn moeder, die hij omschrijft als een kille vrouw.

Qua jeugdzonden ging De Vries niet echt over de schreef. Het bleef bij diefstal (thuis en in de winkel) en een knokpartijtje. Op school wist maar één leraar De Vries te motiveren:  meester Pijlman.

Woensdag op de boekpresentatie in Amsterdam toverde De Vries hem uit de coulissen. ‘Opgespoord in Frankrijk’, vertelde hij.

Het boek De R. van Rebel is mooi en vlot geschreven en zit vol humor. Het laat zien waar de drive van hem vandaan komt en ontleedt een moeizame relatie tussen kind en ouders.

Het boek is gratis tussen 30 april en 12 mei verkrijgbaar bij Het Kruidvat, bij de aankoop van twee producten.

 

Jacobse & Van Es ‘for real’: de Haagse penoze

Over sjacheraars en keiharde boeven

(Vanavond om 21.15 uur praten we over het boek Haagse Penoze  in de crimerubriek van BNNToday)

Over sjacheraars en keiharde boeven

Terwijl de Amsterdamse onderwereld vrij bekend is, is de Haagse dat niet. Best vreemd. De kamper Piet Schneider was één van de grootste criminelen van het land. De broers Denie waren berucht in Nederland vanwege vele overvallen en gijzelingen. En de geliquideerde Marco Eijk: hoeveel moorden pleegde hij of liet hij plegen? Twee, vier, zes?

Misdaadverslaggever Hendrik Jan Korterink dook voor het boek ‘Haagse Penoze‘ in de wereld van ‘de vrije jongens’ in Den Haag: schlemielen, domme overvallers, sjacheraars, maar ook keiharde, slimme criminelen. Voormalig cokebaron Piet Schneider werd door justitie bijvoorbeeld omschreven als ‘de Pablo Escobar’ van Nederland.

Read more…

Nieuw boek crimejournalist Simon Vuyk: Meesterschrijvers

Advocaten vertellen

 

Advocaten vertellen

Vanaf 1 juni in de winkel

Tot hoever gaat het recht op zelfverdediging in praktijk? In welke mate is justitie bereid om zich in te leven in de wereld van mogelijke slachtoffers van vrouwenhandel om zo tot  aangiften te komen? En hoe ontsnapten twee Italiaanse criminelen aan de straf levenslang? Misdaadjournalist Simon Vuyk liet advocaten in Nederland een bijzonder zaak uit eigen praktijk schrijven. Het resultaat is Meesterschrijvers: een boek met 25 kritische, spannende en verbazingwekkende verhalen.

Eén van de hoofdstukken, Voodoo in de rechtszaal, is geschreven door de advocaat Justus Faber. Hij stond een verdachte in de Koolvis-zaak bij: het onderzoek naar een wereldwijd opererende Nigeriaanse mensenhandelbende. Slachtoffers zouden in Nigeria verteld zijn dat ze onder Voodoo-invloed waren gebracht. Behekst, zeg maar. Als ze zich niet zouden prostitueren wachtte hen verschrikkelijk onheil.

Read more…